Derk-Jan Eppink

TIEN SPEERPUNTEN VAN HET EUROREALISME

 

Voor een Europa dat zich bezighoudt met de échte problemen. Stop de betutteling

 

Voor meer democratie in Europa

 

Tegen uitbreiding van de EU als doel op zichzelf

 

Voor een ontvetting van de Europese bureaucratie

 

Tegen een Europese belasting

 

Tegen banenverlies door klimaathysterie

 

Beter vechten tegen de crisis

Enkel kwaliteitsimmigratie

Voor goedkopere energie

Voor een Europese FBI

 
De Eurokerk en het klimaat
// woensdag, 25 november 2009
Wereldvreemdheid is het Europees Parlement niet vreemd, maar het toppunt is toch wel klimaatverandering. Twee weken voor ‘Kopenhagen’ debatteerde het Europees Parlement over het klimaat. Ik had de indruk alsof ik in een kerkgemeente zat die in tranche probeerde te hopen. Helaas lukt het mij niet in opperste staat van vervoering te raken.

Vrijwel alle parlementsleden spraken met trillende stemmen van ontroering. Het klimaat verandert steeds meer met regen en noodweer. IJs smelt massaal en de mensheid staat voor de grootste uitdaging. Amerika laat het helaas afweten en voert geen strenge emissienormen in met een verplicht emissiehandelssysteem. Europa moet vooroplopen om China, India en de VS over de streep trekken. Misschien komt president Obama naar Kopenhagen, aldus hoopvol gestemde Europese parlementsleden, voor wie hij nog altijd de man is die over water kan lopen.

Toen nam ik maar eens het woord. Het grote instrument van het klimaatbeleid, de emissiehandel, werkt niet. De handel is erg volatiel en tijdens de recessie totaal ingestort. Een ton CO2 daalde van 30 naar 8 euro. Bovendien is het hele systeem gevoelig voor zwendel. Kortom, emissiehandel is morsdood. Het is handel in gebakken lucht.

Wat kost een Europese Alleingang? De Europese industrie moet tegen 2020 honderden miljarden euro extra ophoesten voor emissienormen, terwijl onze concurrenten dat niet doen. Neem Antwerpen. Die regio kent de grootste concentratie chemische bedrijven ter wereld na het Amerikaanse Houston. Er werken 160.000 mensen. Als Europa eenzijdig scherpe normen oplegt is de chemie in 2020 vertrokken uit Antwerpen. Massale werkloosheid is het gevolg. Er was kennelijk een Nederlander nodig om op te komen voor de Antwerpse economische belangen want Europese parlementsleden uit Antwerpen zelf zeiden niets.

En helpt die paniek over klimaatverandering wel? Uit een elektronische inbraak in email bestanden van de universiteit van East Anglia blijkt dat de zogenoemde deskundigen ons allemaal bij de neus hebben. Data tonen aan dat het klimaat al tien jaar niet warmer is geworden. De onderzoekers probeerden dit onder de mat te vegen om de ‘gemeenschappelijke zaak’ niet te beschadigen.

Ik werd aangestaard als een idioot. Een rationeel debat over het klimaat is niet meer mogelijk. Rationele pleidooien over fiscale prikkels voor de ontwikkeling van milieuvriendelijke technologie en productie processen worden weggewuifd. Klimaat is religie geworden met emissiehandel als gouden kalf. Critici zijn bij uitstek ketters. Het Europees Parlement is onze eco-kerk; het politieke Vaticaan van de uniforme mening. En dan maar klagen dat de burger niet meer komt stemmen.